Yazılar

Sanayi 4.0 Çağı’nda Siyaset

Dünya; 18.yüzyılda buhar makinasının icadıyla başlayan I.Sanayi Devrimi’nden beri her 100 yılda yeni bir endüstri devrimiyle karşılaştı. 19.yüzyılda elektrik enerjisinin kullanımı ve seri üretime geçilmesi II.Sanayi Devriminin işareti sayılmışken, 20.Yüzyılda üretim süreçlerinin otomasyonu ve bilgisayar kullanımının başlaması III.Sanayi Devrimi olarak tanımlandı. Şimdilerdeyse yepyeni bir dönemden yani IV.Sanayi Devriminden bahsediliyor. Bu yeni dönemin temel özelliği; insanlar, makinalar ve ürünler arasında gerçek zamanlı iletişim, bağlantı ve etkileşim öngörmesi. Bir başka deyişle, Endüstri 4.0, tıpkı kendinden önce gelişen Sanayi Devrimleri gibi, tüm toplumsal ilişkileri değiştirecek şekilde kendi kavramlarını ve modellerini yaratacak gibi görünüyor.

Ancak ortada büyük de bir sorun var! İletişim teknolojilerinin inanılmaz boyutlarda gelişmesine ve yaygınlaşmasına rağmen geri kalmış ülkeler, ilk 3 sanayi devrimini kaçırdıkları gibi Endüstri 4.0’ı da büyük olasılıkla kaçıracaklarını görüyorlar. Oysa aynı anda gelişmiş ülkeler, başta Almanya, ABD, Çin olmak üzere eğitimden sağlığa, istihdamdan yatırım-teşvik politikalarına kadar her şeyi yeni dönemin kavramlarına göre yeniden düzenliyorlar. Örneğin Almanya’da büyük şirketler cirolarının yaklaşık %3.5’ini Endüstri 4.0 odaklı projelere ayırırken Alman hükümeti de 2020 yılına kadar her yıl 40 milyar Euro yatırım desteği sağlıyor.

Dünyanın dört bir yanında toplumlar “devlet eliyle bu yeni döneme hazırlanırken” anahtar kavramlar olarak ortaya çıkan Siber-Fiziksel Sistemler, Öğrenen Robotlar, Nesnelerin İnterneti, Bulut Bilişim, Büyük Veri, Katmanlı Üretim, Sanal Gerçeklik, Siber Güvenlik,… yeni rekabet alanları ve vazgeçilmezler olarak ortaya çıkıyor.

Belki de bu devasa değişimin en yıkıcı sonucu, tüm ortamın ve kavramların yarattığı asimetri. Gerçekten dünya her anlamda asimetrik bir hal alıyor. Devletler, ordular, şirketler, teknolojiler, imkân ve kabiliyetler arasında asimetrik bir ilişki var. Örneğin, yüzlerce milyon dolarlık uçakları birkaç bin dolarlık uçan teknoloji; dronelar vuruyor. Tam anlamıyla drone çağı! Birkaç yıllık teknoloji şirketleri, yarattıkları ürünlerle orta büyüklükteki devletlerin bütçeleri kadar ciroya ulaşıyor. Sanayileşmesini tamamlamış ülkeler, yeni teknolojileri ve kavramları üretme tekeline sahip oldukları için gelişmemiş ülkelerle olan gelişmişlik farkını her yıl kat be kat arttıracak kadar gücü biriktiriyorlar. Bir başka deyişle “aynı yolu takip ederek yetişmenin mümkün olmadığı bir yarış” alanına dönüşüyor devletler arası mücadele.

İşte tam da böyle bir dünyada değişen ortama ısrarla “uyum sağlamayacağım” diyen bir kurum ortaya çıkıyor: Siyaset kurumu! Sadece Türkiye’de değil, dünyada da tüm değişimlerin en uzağında olanların siyasi partiler olduğunu görmek şaşırtıcı olmamalı. Zira siyaset en temelde “kural koymak” için yapılan bir faaliyet. Oysa büyük kırılma dönemlerinde gelecek vizyonuna sahip olmayan, gerekli araştırma ve inceleme çalışmalarını yapmamış olan siyasi partilerin ve siyasetçilerin yapabileceği tek şey: Rüzgarla birlikte savrulmak.

Bu yüzden dünyanın dört bir yanında göçmen karşıtlığı yükseliyor, ırkçılık artıyor, ötekinden nefret ederek, sınırlara duvar örerek ve sadece şiddeti yükselterek ellerinde olanı koruyabileceklerine inandırılıyor insanlar.  Ancak bunu yaparken aslında zamanın gerisine düşüp, tarih öncesi yaratıklara dönüşüyor siyasi partiler. Siyaset kurumu topyekûn şunu söylemiş oluyor: Piyasa kendi yolunu bulsun, iyi-kötü yeni bir paradigma ortaya çıksın, biz de ona göre yeniden yapılanırız!

Oysa siyasi partilerin aynı zamanda öncü olmak, temsilciliğine soyundukları geniş toplum kesimlerinin geleceğini düşünmek ve insanları çıkar gruplarının insafına terk etmemek gibi görevleri de olmalı! Daha yaşanabilir, adaletin hâkim olduğu, eşitliğin her anlamda tesis edildiği bir ortamı yaratmak da siyasilerin görevi olmalı. Bunu başarabilmek içinse tek kural: Değişim, değişmek ve değiştirmek!

Geleceği tahmin etmek kahinlerin işi elbet ancak Endüstri 4.0’ın her şeyi olduğu gibi siyaseti de siyasi partileri de tamamen değiştireceği bilinmeli. Örneğin siyasetin gençleşmeden yol alabilmesi mümkün değil! Çok değil birkaç yıl içinde tüm yönetim kadrolarında gençleşmeye gitmeyen partilerin yaşama şansı yok! Aynı durum katılım konusunda da geçerli. Herkesin cebinde akıllı telefonların olduğu bir zaman diliminde siyasetin hala birkaç bin delegeyle ya da birkaç yüz milletvekiliyle kontrol edilebileceğini, tüm kararların dar gruplar içinde alınacağına inananlar kaybedecekler. Artık her konuda en geniş katılım esas olacak. Demokrasinin, birkaç yılda bir “oy verip evde oturmak” olmadığı kabul edilecek. Kadınlar, tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar görünür olacaklar. Kadını yok sayan ve onları kotalara mahkûm eden her parti kapanacak.

Siyasetçi profili de değişecek. Siyaset sadece birkaç kişinin değil “toplumun saygısını kazanmış” herkesin işi haline gelecek. Muhtemelen birkaç yıl içinde youtube fenomenlerinden biri ya da birkaçı siyasete soyunacak. Onlar da “benim de bir sözüm var” diyecekler. Artık asık suratlı akademisyen-siyasetçi formatı da geride kalacak. Daha çok “mühendis fenomen” siyasette olacak. Örneğin genç Aziz Sancarlar kitleleri arkalarından sürükleyecekler. Siyasi partiler de “üretim” esasına göre sıralanacak. Söz üretemeyen, gelecek vizyonu üretemeyen, katılım yolları üretemeyen, adalet ve özgürlük üretemeyen her yapı yok olacak. Hatta siyasi partilerin en önemli birimi Ar-Ge haline gelmek zorunda kalacak. Üyelik kavramı köklü şekilde değişecek. Kâğıt üzerinde 100 üyesi olan siyasi partilerin iktidar olabileceği zamanları göreceğiz muhtemelen.

Kısaca, Endüstri 4.0 sağlıktan-eğitime, güvenlikten-yargıya, ulaşımdan hizmet sektörüne tüm dünyayı değiştirirken, mecburen siyaset kurumu da değişecek. Bugün siyaset deyince aklımıza gelen şeylerden geriye sadece “siyaset” kelimesi kalacak. Ondan gayrı her şey parçalanıp yeniden anlam kazanacak. Bakalım o günler geldiğinde bugünlerin muktedir siyasileri nasıl ve hangi kelimelerle anılacak!

Yabancı Düşmanlığını Yükselten Siyaset Dili Reddedilmelidir!

Fransa’nın Mulhouse kentinde 2 Ekim’de gerçekleştirilen bir kundaklama sonucu çocuk yaştaki 3 yurttaşımızın da aralarında olduğu 5 kişinin hayatını kaybetmesi, sorumsuz siyasetçilerin sürekli yükselttiği yabancı düşmanlığının acı bir sonucudur.

Başta Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa olmak üzere, dünyanın dört bir yanındaki sağ ve popülist politikacılar tarafından kullanılan nefret dili, geniş halk kesimleri için artan tehlikeler barındırmaktadır. Seçim kazanmak uğruna göçmenleri ya da farklı etnik/dini kökene sahip olanları hedef gösteren siyaset anlayışı geçmişte olduğu gibi gelecekte de masum insanların acı çekmesi dışında sonuç doğurmayacaktır.

Ne yazık ki ırkçılığın ve yabancı düşmanlığının sürekli yükseldiği bu dönemde özellikle Avrupa’da yaşayan gurbetçilerimiz için durum çok daha tehlikeli bir hal almaktadır. Zira Avrupa’nın her yanında oylarını arttıran ırkçı partilerin “öteki” olarak tanımladıkları arasında Türkler de vardır.

Bu noktada hükümetin ve dışişlerinin hiç vakit kaybetmeden tüm olayların takipçisi olmak ve yaşanan bu tip saldırıları dünya gündeminde tutmak gibi bir zorunluluğu bulunmaktadır. Gurbetçilerimiz, Türkiye Cumhuriyeti’nin gücünü her an yanlarında hissetmeli ve haklarının en üst seviyede korunacağına dair güven duygusu hissetmelidir. Kundaklama gibi vahşi eylemlerden sorumlu olanlar ve arkalarındaki odaklar cezalandırılıncaya kadar tüm süreç takip edilmelidir. Ancak en az bunlar kadar önemli olmak üzere ırkçılığı ve yabancı düşmanlığını yükselten siyaset dili tamamen reddedilmeli ve geçmişte yapıldığı gibi, seçim uğruna düşmanlaştırma söylemlerine girişilmemelidir.

Hatırlanmalıdır ki şiddet şiddeti, yabancı düşmanlığı da benzer düşmanlıkları doğuracaktır. Dünyanın her türlü yıkımla, çatışmayla ve savaşla yüzleştiği bu dönemde geniş halk kesimlerinin ihtiyacı olan şey düşmanlık değil adalet, barış, kardeşlik ve dayanışmadır. Siyasilerin göreviyse seçim uğruna gericiliğe prim vermek değil şartlar ne olursa olsun barışı ve kardeşliği tesis etmeye uğraşmaktır. Sorumluluk makamında olan hükümetler için de ana görev budur.

Üç masum evladımızı kaybettiğimiz bu üzücü olay sebebiyle Türk milletine baş sağlığı diliyor, hükümet edenlerin sorumluluklarını hatırlayarak üstlerine düşen görevleri yapmalarını diliyorum. Bir daha benzer olayların yaşanmaması için tüm siyasileri de yabancı düşmanlığına ve ırkçılığa karşı barışı, kardeşliği ve dayanışmayı ön plana çıkarmaya davet ediyorum.

Saygılarımla,

Umut Oran: “Siyaset sistemi değiştirilmeli”

CHP eski Genel Başkan Yardımcısı ve İstanbul Milletvekili Umut Oran, Türkiye’nin içinde bulunduğu durumdan kurtulması ve ileri gitmesi için siyaset sisteminin değişmesi gerektiğini söyledi.
yeni-ekonomi-izmir

Yeni Ekonomi -İzmir

Ortak Akıl Üretmeyen Öfke Hedefi Bulmaz !

AKP ŞİDDETİNE KARŞ KOYMAK İÇİN NE YAPMALI?

Sosyalist Enternasyonal Başkan Yardımcısı, CHP’li Umut Oran 7 Haziran 2015 seçimlerinden bu yana şiddetin siyasetin ana gündemi haline getirilerek, sıradanlaştırıldığını ve hemen herkesin AKP iktidarının bu şiddetten beslendiğini kabul ettiğini, çözüm konusunda ise sürekli olarak aynı yanlışlara düşüldüğünü vurguladı. Umut Oran, “Ancak yapılan bunca analize rağmen AKP’nin yükselen şiddetine “sözel” anlamda “ağır” cevaplar verilmek dışında muhalefet unsurlarınca üretilebilmiş her hangi bir kurumsal çözüm yoktur.  Bu durum karşısında CHP’liler için direnmek, irade ortaya koymak ve asla vazgeçmemek nefes almak kadar doğal eylemlerdir. Bu itibarla baskıcı iktidar bloğuna karşı dayanışma ve direniş kararlılığında olan tüm yurttaşlarımla omuz omuza olduğumu ilan ediyor ancak ortak akıl için bir araya gelemeyen, ortak akıldan yeni akıl üretemeyen, kurumsal dönüşümü ve gelişimi sağlamayan bir tavrın iktidar hedefine ulaşamayacağını da hatırlatmak istiyorum. Unutulmamalıdır ki CHP; sistemli, örgüte dayalı, tepkisel olmayan ve sonuç odaklı stratejik planlar yapmaya ve taktik seviyede bunları hayata geçirmeye yetecek deneyime, kadrolara ve entelektüel kapasiteye sahiptir. Türkiye’nin kurtuluşu ve iktidarın yolu da ortak akla dayanan direnişten, dayanışmadan ve devrimci duruştan  geçecektir” diye konuştu. 

İktidarın yürüttüğü algı operasyonunun sonucunda CHP’ye yönelik olarak giderek artan haksız şiddet olayları nedeniyle bugün yazılı açıklama yapan Umut Oran şunları kaydetti: 

AĞIR SÖZEL CEVAPLAR 

7 Haziran seçimlerinden bu yana “şiddet, siyasetin ana gündemi” haline getirilerek sıradanlaştırılmıştır. Şiddete maruz kalan kişilerin, grupların ya da yapıların verdiği tepkiler farklı olabilse de hemen herkes AKP’nin temsil ettiği iktidar bloğunun şiddetten beslendiğini ifade etmektedir.

Ancak yapılan bunca analize rağmen AKP’nin yükselen şiddetine “sözel” anlamda “ağır” cevaplar verilmek dışında muhalefet unsurlarınca üretilebilmiş her hangi bir kurumsal çözüm yoktur.  Gelinen durumun özeti: “Şiddeti körükleyen AKP”,  “şiddetten beslenen AKP”, “şiddet sayesinde oylarını arttıran AKP” ve türev cümlelerdir. 

OYSA BU YÖNTEM İŞE YARAMIYOR 

Mevcut durum gerçekten buysa o halde yapılması gereken şey her alandaki şiddetin azaltılmasını sağlamak ya da AKP şiddetinin neden bu kadar etkili olduğunu analiz edip,  alternatif yöntemler geliştirmektir. Ancak görünen o ki “şiddet” konusu da sebep-sonuç ilişkisi içinde ele alınmak yerine sadece AKP’ye “sözel yanıtlar” verilerek aşılmaya çalışılmaktadır.

Oysa bu yöntemin işe yaramadığı görülmüştür. Geçmişte de aynen bugün olduğu gibi siyasi parti genel başkanları, partiler ve belli gruplar ahlaksızca hedef alınmış ve yaşanan olayların iktidar bloğunun teşviki ya da belli ölçülerde “göz yumması” sonucu gerçekleştiği ortaya çıkmıştır. 

AKP RÜZGARINA GÖRE DALGALANAN MUHALEFET 

O halde yanıtlanması gereken acil soru ortadadır: “Eğer iktidar bloğu ‘şiddete dayalı’ bir büyüme modeline sahipse geçmişte yaşanan benzer olaylardan hangi dersler alınarak, hem bu planı bozacak hem de muhalefet unsurlarını öne çıkaracak hangi kurumsal, taktik ve stratejik adımlar atılmıştır?” Bu soruya yanıt üretilmediği sürece ulaşılacak sonuç: “AKP’nin estirdiği rüzgârın yönüne göre dalgalanan muhalefet” gerçeği olacaktır. Böyle bir analizse tam anlamıyla “taktik seviyede boğulmak” yani gidişatın kontrolünü mutlak suretle kaybetmek, plansız, tepkisel karşılıklar vermek ama süreci yönetememek anlamına gelecektir. 

CHP’LİLER DİRENİR! 

Gelinen aşamada organize olduğu tartışılmayacak bunca provokatif olaydan sonra hem siyasi parti temsilcilerinin hem de parti tabanlarının öfkeli açıklamaları anlaşılabilir noktadadır ve hiç şüphe yok ki her bir partili saldırıya maruz kalan partisinin ve parti temsilcilerinin yanında durmaktan çekinmeyecektir. Bu anlamda hiçbir muhalefet partisinin kararlılığı ve mücadele azmi tartışma konusu edilmemelidir. Özellikle kurtuluşun ve kuruluşun mücadele geleneğinden gelen CHP’liler için direnmek, irade ortaya koymak ve asla vazgeçmemek nefes almak kadar doğal eylemlerdir. 

ORTAK AKIL YOKSA ÖFKENİN HEDEFİ OLMAZ 

Ancak yaşanan olaylardan sonra yapılması gereken şey sadece şiddete karşı direnileceğinin beyan edilmesi değil aynı zamanda “ortak aklın üretilmesi” de olmalıdır. Bir başka deyişle şiddete karşı koymak elbette doğrudur ve haktır, ancak şiddeti yükselten iktidar bloğunun oyununu bozmak için “örgütlenmek, kurumsal değişimlere gitmek, sorunların temeline inmek, çözüm bulmak yani ortak aklı üretmek” de zorunludur. Hatırlanmalıdır ki “ortak aklı üretmeyen öfke hedefi bulmaz!” Böyle bir durumsa hem şiddetten zarar gören hem de haklılığını kitlelere anlatamayan bir muhalefet sonucunu doğuracak ve mevcut durumun devam etmesini sağlayacaktır. 

CHP HER TÜRLÜ BİRİKİME SAHİP 

Bu itibarla baskıcı iktidar bloğuna karşı dayanışma ve direniş kararlılığında olan tüm yurttaşlarımla omuz omuza olduğumu ilan ediyor ancak ortak akıl için bir araya gelemeyen, ortak akıldan yeni akıl üretemeyen, kurumsal dönüşümü ve gelişimi sağlamayan bir tavrın iktidar hedefine ulaşamayacağını da hatırlatmak istiyorum. Unutulmamalıdır ki CHP; sistemli, örgüte dayalı, tepkisel olmayan ve sonuç odaklı stratejik planlar yapmaya ve taktik seviyede bunları hayata geçirmeye yetecek deneyime, kadrolara ve entelektüel kapasiteye sahiptir. Türkiye’nin kurtuluşu ve iktidarın yolu da ortak akla dayanan direnişten, dayanışmadan ve devrimci duruştan  geçecektir.

Basın Açıklaması: